Twee werelden in ‘t Zand

Deze week was in ik Brugge. In een paar uur tijd ben ik, in deze prachtige stad, in twee werelden terecht gekomen. Twee werelden die niet verder van elkaar kunnen liggen.

Net voor het nieuwjaarsconcert georganiseerd door onze sociale partner ADMB gingen mijn vrouw en ik vlug nog iets eten in een restaurant-hotel op ‘Het Zand’. We kozen een etablissement met wat cachet en grandeur, we waren tenslotte toch in ‘Brugge die skone’. Het etablissement, een beschermd gebouw zelfs, draagt een naam waar een dier in voorkomt. Het zou een titel van één van mijn boeken kunnen zijn.

Toen we een tafeltje gekozen hadden bekroop me direct dat gevoel als wanneer ik op vakantie ben op een zeer toeristische locatie. Datzelfde gevoel als wanneer je een restaurantje binnenwandelt op de Mont-Saint Michel of op place du Tertre in Mont Martre. Vriendelijkheid is de meeste van de mensen die daar leven van de vele toeristen, vreemd. Precies of je bent een ongemak. Het laatste grote obstakel voordat het geld binnenstroomt. Bloody tourists.

Het moet een hondenstiel zijn. Ik begrijp ook dat die mensen dat niet kunnen tot na hun 60ste. Iedere dag die horden toeristen eten en drinken geven. Iedere dag ernstig en onvriendelijk kijken omdat diezelfde horden toeristen iets vragen wat ze niet begrijpen. Ernstig en onvriendelijk kijken. Elke dag opnieuw. Weet iemand wat dat vergt van een mens? Wetende dat een mens daar meer spieren voor nodig heeft dan als hij lacht, moet dat wel voor stressfracturen zorgen, niet? Logisch dat die mensen niet passioneel bezig zijn. Al die spanning…in hun gezicht.

En dan was er, een uurtje later, het verfrissende concert in de stadsschouwburg. Door het jong symfonisch Gent en Antwerpen. Allemaal jonge virtuozen, leunend op hun contrabas. Hun veel te lange haar vlug wegduwend terwijl ze hun schuiftrombone wat bijsmeren tussen twee beurten door. Het had iets ontspannend, iets luchtigs. Die jonge gasten. Precies of ze hadden lak aan etiquette, aan geforceerd gedoe, aan dingen die overbodig zijn. Ze brachten Tchaikovsky en Bellini en Kachaturian en Bizet. Ik ben geen specialist maar ik heb oeverloos genoten van de muziek die die jonge gasten met schijnbaar gemak brachten. Ik heb oeverloos genoten van hun manier van omgaan met dergelijk ernstige materie. Het had iets van een rock-band maar dan symfonisch.

En dan was daar de soprane Ana Naqe. Toen ze de tweede keer opkwam en de dirigent, Edmond Saveniers juist Habanera uit Carmen had ingezet, ging Ana Naqe door haar knieën. Het zou in scène kunnen gezet zijn geweest. Op de moment dat de dirigent achterom keek omdat hij de soprane miste, begon ze op het juiste moment te zingen. Dit terwijl ze, nog steeds gehurkt, haar schoen had uitgetrokken omdat haar hak vastzat in een spleet op het podium. Deze fantastische artieste deed daarbij direct en met gespeelde verontwaardiging haar schoenen uit en legde ze elegant achter de dirigent op z’n schavot. Het zigeunermeisje uit de opera was plots onder ons en speels besloot Ana, terwijl ze foutloos bleef zingen, op haar blote voeten een wandeling te maken door het publiek.

De energie knalde door de zaal. Het publiek ging volledig mee in deze mooie wereld van Bizet. Dankzij allemaal jonge mensen die bezig waren met iets dat immens moeilijk is, jaren training en oefening vergt en waar de meesten misschien nooit hun beroep van gaan kunnen maken. Dankzij ook een soprane die van een probleem een opportuniteit maakte. Waarom in de ernst verdrinken als het luchtig ook kan? Het verschil met het restaurant met de naam van een gekleurd dier, waar toeristen verveeld gevoederd worden, kon niet groter zijn.

Brugge die schone. Ik ben niet van het Zand geweest, en toch heb ik twee werelden gezien. Een wereld die iedereen moe is en waarin iedereen moe is én de nieuwe wereld die er staat aan te komen. De jeugd die ik gezien heeft het al begrepen. Zonder het zelf te weten misschien. Maar wat hun ouders en voorouders nog moeilijk vonden en misschien wel werken of wroeten noemden gaan deze nieuwe generaties anders doen. En de kwaliteit zal er zelfs op vooruit gaan. De kwaliteit van de beleving zeker.

En passie zal hun drijfveer zijn. Passie en hun positieve attitude ook.

Misschien een hulp voor die mensen die zich nog dagelijks in die andere wereld bevinden: Probeer ernstig te zijn als het moet en vriendelijk in alle andere gevallen. Wedden dat er heel wat meer mogelijk wordt.

Een goeie oefening bij deze, meegegeven door een vriend zaakvoerder die hiermee zijn mensen heel snel op het volgende niveau tilde: ‘Vooraleer je me belt met een probleem schrijf je dit eerst op. Als je na 15 minuten nog vindt dat het ernstig of onoplosbaar is, bel je me.’

En ja, dat werkt.

Misschien dat in Brugge de ‘menu touristique’ dan wel 15 minuten later geserveerd zal worden.

Over de auteur: Sam Furnier

Plaats een Reactie

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.E-mailadres is verplicht

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.